Lady Gaga: Born This Way (Nick Knight)

MTV VMA 2010: wyniki

Wczoraj (12.09.10) wręczono statuetki MTv Video Music Awards. To nagrody przyznawane wykonawcom za to, że ktoś zrobił im fajny wideoklip, w którym nie wyglądają jak narkotyzujące się sprzedajne szmaty tylko jak prawdziwe, zaczesane artysty (albo na odwrót - zależy jakie aktualnie panują trendy). I z tego powodu te wyróżnienia budzą moją niechęć, gdyż osoby (czy instytucje), które miały największy wpływ na ostateczny kształt i wygląd teledysku są marginalizowane, a cały splendor spływa na dumnie prężące się przed obiektywami maszynki do zarabiania pieniędzy dla wytwórni fonograficznych. Wprawdzie w VMA jest kilka kategorii tzw. technicznych, jednak ich znaczenie jest stosunkowo niewielkie.
Z drugiej strony przyznać muszę, iż statuetki otrzymują te klipy, które stały się w ostatnim czasie swego rodzaju kanonem, znanym niemal na całym świecie. Można się spierać o czysto komercyjny wydźwięk całego wydarzenia (które zresztą od samego początku miało właśnie taki charakter), ale w pewnym sensie co roku definiuje ono to, co było naprawdę POP; najczęściej komentowane w mediach, parodiowane, podziwiane, nienawidzone, i co najważniejsze - rozpoznawalne. Tak więc gdy patrzy się na wyniki tegorocznego rozdania, raczej nie dziwi, że aż ośmiu astronautów z flagą MTv wręczonych zostało Lady Gadze.

Poniżej lista zwycięskich teledysków/wykonawców:

Lady Gaga "Alejandro" (reż. Steven Klein)

Kariera Lady Gagi obecnie znajduje się na takim etapie, w którym artystka może zrobić wszystko na co ma ochotę, bo w żadnym wypadku jej to nie zaszkodzi. Teledysk do utworu Alejandro wyreżyserowany przez słynnego fotografa mody Stevena Klein'a to ponad osiem minut "wizualnej impresji" swobodnie opartej na motywach piosenki. Zapowiadając to dzieło Gaga mówiła, iż będzie ono wyrażało "celebrację i podziw dla gejowskiej miłości", co wywołało falę spekulacji wśród fanów i dziennikarzy.

Akcja dzieje się w bliżej nieokreślonym czasowo i przestrzennie miejscu. Ogromna doza dramatyzmu towarzyszy nam już od początku klipu: widzimy niesioną trumnę, w tle słychać motyw przewodni wykonywany na skrzypcach - dość ponure jak na teledysk dla kandydata na przebój wakacji. Utrzymany w zimnej tonacji kolorystycznej (głównie czarno-białe zdjęcia o dużym kontraście z seledynową, czasem niebieską poświatą. Stylizacja nawiązująca miejscami do propagandowego kina z okresu trzeciej rzeszy (przypomina się Leni Riefenstahl), czasem do tanich filmów sc-fi (na moje oko), gdzieś tam również pojawiają się steampunkowe motywy (specyficzne gogle, czy nieco komiczny biustonosz z luf karabinów wykonany przez Davida S. Menkes'a ). Zresztą już długo przed premierą wiadomo było o tym, iż "militarno- homoerotyczne motywy" będą szczególnie eksponowane (nic nowego od czasu pornograficznych komiksów Toma z Finlandii).

Paparazzi i Telephone - efekty współpracy Jonasa Akerlunda i Lady Gagi

Wprawdzie pracom Jonasa Åkerlunda, który znajduje się w ścisłej czołówce moich ulubionych reżyserów, chciałem poświęcić osobną notkę, ale biorąc pod uwagę tempo w jakim się do tego zbieram, powstała by ona dopiero za rok. Korzystając więc z niedawnej premiery nowego wideoklipu Lady Gagi (11.03.2010) oraz biorąc pod uwagę multum użytych w nim popkulturowych nawiązań stylistycznych i wizualnych (i skrajne reakcje jakie powoduje u odbiorców), postanowiłem bliżej się przyjrzeć zarówno Telephone jak i Paparazzi. Postaram się wymienić chociaż niektóre popkulturowe nawiązania i inspiracje. Przynajmniej na przyszłość nie będę już o tym pisał (choć nigdy nic...).

Jonas Åkerlund należy do jednych z najbardziej rozchwytywanych reżyserów wideoklipów. Na koncie ma on współpracę m. in. z Prodigy, Madonną, Rammstein'em, Smashing Pumpkins i Metallicą. Prace tego Szweda wielokrotnie były powodem kontrowersji i skandalów, które jak wiadomo są współcześnie motorem sławy wielu celebrytów. Odpowiedzialny jest on również za przemycenie do współczesnych music videos takich tematów, jak: narkotyki, nieuzasadniona przemoc czy pornografia. Z tego powodu jego realizacje często były cenzurowane, bądź usuwane z ramówek telewizyjnych. W wielu podsumowaniach najbardziej kontrowersyjnych teledysków wszech czasów zawsze znajdzie się kilka jego autorstwa. Jednocześnie nie można im odmówić artystycznych walorów.
Mimo, iż efekty współpracy Åkerlunda z muzyczną ikoną Queercampu nie są szczególnie szokujące, budzą jednak zainteresowanie i wywołują diametralnie skrajne reakcje odbiorców, przy okazji wnosząc nową(?) wizualną jakość do teledysków pop.